خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه تنها از قدح مستی و از گل رنگ می‌جوشدنوای محفل قدرت به صد آهنگ میجوشد
۲
بجا واماندنت زیر قدم صد دشت گم دارداگر در گردش آیی خانه با فرسنگ میجوشد
۳
جهان را بی‌تأمّل کرده‌ای نظاره زین غافلکه این حیرت‌فزا از سینه‌های تنگ می جوشد
۴
در این صحرا که یکسر بال طاووس است اجزایشغباری گر به خود بالد همان نیرنگ میجوشد
صفحهٔ ۱ از ۱