خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نتوان به تلاش از غم اسباب برآمدگوهر چه نفس سوخت که از آب برآمد
۲
غافل نتوان بود به خمخانهٔ توفیقز آن جوش که دردی ز می ناب برآمد
۳
خواه انجمن‌آرا شد و خواه آینه پرداختاز خانهٔ خورشید همین تاب برآمد
۴
نیرنگ نفس شور دو عالم به عدم بستدر ساز نبود اینکه ز مضراب برآمد
صفحهٔ ۱ از ۳