خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پر مفلسم به من چه نوا می‌توان رساندجایی نرفته‌ام که دعا می‌توان رساند
۲
دورم ز وصل یار به خود هم نمی‌رسمیاران مرا دگر به کجا می‌توان رساند
۳
پوشیده نیست آنهمه گرد سراغ منچشمی چو آبله ته پا می‌توان رساند
۴
یار از نظر چو مصرع برجسته می‌رودفرصت بدیهه‌جوست مرا می‌توان رساند
صفحهٔ ۱ از ۴