خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر آیینه‌ات در مقابل نماندخیال حق و فکر باطل نماند
۲
نه صبحی‌ست اینجا نه بامی‌ست پیداکجا عرش وکو فرش اگر دل نماند
۳
همین‌پوست مغز است اگر واشکافیخیال است لیلی چو محمل نماند
۴
نم خون عشاق اگر شسته‌گرددحنا نیز در دست قاتل نماند
صفحهٔ ۱ از ۴