خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار عمر به صبح دمیده می‌ماندنفس به وحشت صید رمیده می‌ماند
۲
نسیم عیش اگر می‌وزد درین گلشنبه صیت شهپر مرغ پریده می‌ماند
۳
به هرچه دیده گشودیم موج خون، گل کردنگاه ما به رگ نیش دیده می‌ماند
۴
بیاکه بی‌تو به چشم ترم هجوم نگاهبه موج صفحهٔ مسطر کشیده می‌ماند
صفحهٔ ۱ از ۴