خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه غنچه سر به گریبان کشیده می‌ماندز سایه سرو هم اینجا خمیده می‌ماند
۲
زمین و زلزله،گردون و صد جنون گردشدر این دو ورطه کسی آرمیده می‌ماند
۳
ز بلبل و گل این باغ تا دهند سراغپر شکسته و رنگ پریده می‌ماند
۴
ز یأس، شیشهٔ رشکی مگر زنیم به سنگوگرنه صبح طرب نادمیده می‌ماند
صفحهٔ ۱ از ۴