خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر آگهی به سیر فنا و بقا بخندعبرت بهانه‌جوست بر این خنده‌ها بخند
۲
گل رستن و بهار دمیدن چه لازم استدر زیر لب چو آبلهٔ زیر پا بخند
۳
افسردی ای شرر به فشار شکفتگیآخرتو راکه‌گفت در این تنگنا بخند
۴
مستغنی از گل است مزار شهید عشقای غنچه لب، توبر سرخاکم بیا بخند
صفحهٔ ۱ از ۳