خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۶۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر مرا خار زند آن گل خندان بکشمور لبش جور کند از بن دندان بکشم
۲
ور بسوزد دل مسکین مرا همچو سپندپای کوبان شوم و سوز سپندان بکشم
۳
گر سر زلف چو چوگانش مرا دور کندهمچنین سجده کنان تا بن میدان بکشم
۴
لعل در کوه بود گوهر در قلزم تلخاز پی لعل و گهر این بخورم آن بکشم
صفحهٔ ۱ از ۳