خلوتی با قاآنی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۷ - در ستایش از اهل پارس و ستایش بعضی از آنها
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای رخش ره‌نورد من ای اسب تیزگامتا چند بند آخوری آخر برون خرام
۲
کاه خسان چه می‌خوری ای رخش ره‌نوردبار خران چه می‌بری ای اسب تیزگام
۳
هرگز نبوده آب تو از منهل خسانهرگز نبوده کاه تو از آخور لئام
۴
ده ماه شد که خوی گرفتی به نای و نوشوندر طویله خوردی و خفتی علی‌الدوام
صفحهٔ ۱ از ۱۱