خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنی که پای تا به سرت عجب طاعت استشب زنده داریت بتر از خواب غفلت است
۲
خواهی به کعبه رو کن و خواهی یه سومناتدل بد مکن که شش جهت از بهر طاعت است
۳
بیرون بود حلاوت و تلخی و مدح و ذمرد و قبول با همه از روی عادت است
۴
احباب را سلام و دعایی ضرور نیست این شیوه ها وسیله ی مهر و محبت است
صفحهٔ ۱ از ۲