خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۶۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من ز وصلت چون به هجران می رومدر بیابان مغیلان می روم
۲
من به خود کی رفتمی او می کشدتا نپنداری که خواهان می روم
۳
چشم نرگس خیره در من مانده‌ستکز میان باغ و بستان می روم
۴
عقل هم انگشت خود را می گزدزانک جان این جاست و بی‌جان می روم
صفحهٔ ۱ از ۳