خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۶۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرمدیوانه چون نگردم زنجیر چون نگیرم
۲
چون باده تو خوردم من محو چون نگردمتو چون میی من آبم تو شهد و من چو شیرم
۳
بگشا دهان خود را آن قند بی‌عدد راعذر ار نمی‌پذیری من عشوه می پذیرم
۴
دانی که از چه خندم از همت بلندمزیرا به شهر عشقت بر عاشقان امیرم
صفحهٔ ۱ از ۳