خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۱۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند بی بهره شود دیدهٔ گریانی؛ چند؟زلف جمع آر که جمعند پریشانی چند
۲
گلرخان محنت نایافت بیابند مگریک نفس چاک ببینند گریبانی چند
۳
آن که آماده کند پردهٔ نا کرده گناهکی در او پرده ای از کرده پشیمانی چند
۴
کبرای تو، بر آنم، که نیارد به نظرمستی آلوده به آلایش دامانی چند
صفحهٔ ۱ از ۲