خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۲۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می رویدز بزمگاه محبت چراغ می روید
۲
تو پای کعبه ای آماده کن که در هر گامهزار خضر به راه سراغ می روید
۳
بهشت کو که تماشا کند که حسن تو راز باغ لاله و از لاله باغ می روید
۴
مسیح گو گهر آفتاب را مفروشکه از خزینهٔ ما شبچراغ می روید
صفحهٔ ۱ از ۲