خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اندچون دعای خویش بر عرش قبولم دیده اند
۲
آشنایی شان به من واپستر از بیگانگیستبس که ارباب حقیقت بوالفضولم دیده اند
۳
غم هلاکم کرد و کس غمگین نمی داند مرابس که در ایام آسایش ملولم دیده اند
۴
دشمنان، عرفی، ز بس غمگین تراند از دوستانتا تمناهای نومید از حصولم دیده اند
صفحهٔ ۱ از ۱