خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز چشمم آب حسرت می تراودز هر مویم شکایت می تراود
۲
چنان در دل خلد گاه نمازمکه کفرم از عبادت می تراود
۳
زهی بی آبرو آن دل که از ویبه کاویدن محبت می تراود
۴
بگو تیغ از چه شربت آب دادیکه از هر زخم لذت می تراود
صفحهٔ ۱ از ۲