خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیمحاشا که چشم خویش از آن روی برکنیم
۲
پروانه‌ای تو بهر تو بفروز سینه راتا خویش را ز عشق بر آن سینه برزنیم
۳
بفزای خوف عشق نخواهیم ایمنیزیرا ز خوف عشق تو ما سخت ایمنیم
۴
پروانه را ز شمع تو هر روز مژده‌ای استیعنی که مات شو که همی مات ضامنیم
صفحهٔ ۱ از ۳