خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیمبا چشم تو ز باده و خمار فارغیم
۲
خانه گرو نهاده و در کوی تو مقیمدکان خراب کرده و از کار فارغیم
۳
رختی که داشتیم به یغما ببرد عشقاز سود و از زیان و ز بازار فارغیم
۴
دعوی عشق وانگه ناموس و نام و ننگما ننگ را خریده و از عار فارغیم
صفحهٔ ۱ از ۴