خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۳۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجدامید در دل و در سر هوا نمی گنجد
۲
میان حسن و محبت یگانگی است، چنانکه در میانه به غیر از حیا نمی گنجد
۳
ز بس تنگ شد از مستی کرشمه و نازبه نرگسش نگه آشنا نمی گنجد
۴
چنان ربوده سرم را هوای درویشیکه در سعادت بال هما نمی گنجد
صفحهٔ ۱ از ۲