خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش سوی ما آ دمی ز آنچ که ما هم خوشیمآب حیات توایم گرچه به شکل آتشیم
۲
تو جو کبوتربچه زاده این لانه‌ایگر تو نیایی به خود مات از این سو کشیم
۳
حاضر ما شو که ما حاضر آن شاهدیممست می اش می شویم باده از او می چشیم
۴
تیزروان همچو سیل گرچه چو که ساکنیمنعره زنان همچو رعد گرچه چنین خامشیم
صفحهٔ ۱ از ۳