خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردمز بیخودی سر و ریش و سبال گم کردم
۲
ز پیشگاه و ز درگاه نیستم آگاهبه پیشگاه خرابات روی آوردم
۳
خرد که گرد برآورد از تک دریاهزار سال دود درنیابد او گردم
۴
فراختر ز فلک گشت سینه تنگملطیفتر ز قمر گشت چهره زردم
صفحهٔ ۱ از ۴