خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گفتگوی کسان مردمی که می‌لافندچو خط به معنی خود نارسیده حرافند
۲
مباش غره انصاف کاین نفس‌بافانبه پنبه‌کاری مغز خیال ندافند
۳
توانگری‌که دم از فقر می‌زند غلط استبه موی‌کاسهٔ چینی نمد نمی‌بافند
۴
تهیهٔ سپر از احتراز کن کامروزبه قطع هم، بد ونیک زمانه سیافند
صفحهٔ ۱ از ۳