خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه بوربا و چه مخمل حجاب می‌بافندبه هر چه دیده گشادیم خواب می‌بافند
۲
قماش کسوت هستی نمی‌توان دریافتحریر وهم به موج سراب می‌بافند
۳
نفس چه سحر طرازد به عرض راحت مادرین طلسم همین پیچ وتاب می‌بافند
۴
ز لاف ما و من ای بیخودان پوچ قماشکتان به کارگه ماهتاب می‌بافند
صفحهٔ ۱ از ۳