خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر اهل فضل دانش و فن‌گریه می‌کندتا خامه لب گشود سخن گریه می‌کند
۲
پر بیکسیم کز نم چشم مسامهاهرچند مو دمد ز بدن گریه می‌کند
۳
درپیری ازتلاش سخن ضبط لب‌کنیددندان دمی که ریخت دهن گریه می کند
۴
عقل از فسون نفس ندارد برآمدنبیچاره است مرد چون زن گریه می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳