خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلا‌کشان محبت گل چه نیرنگندشکسته‌اند به رنگی که عالم رنگند
۲
چه شیشه و چه پری خانه‌زاد حیرت ماستبه آرمیدگی دل‌که بیخودان سنگند
۳
ز عیب‌پوی ابنای روزگار مپرسیکی‌گر آینه پرداخت دیگران زنگند
۴
فریب صلح مخور ازگشاده‌رویی خلقکه تنگ حوصلیگیهای عرصهٔ جنگند
صفحهٔ ۱ از ۳