خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عجز نپسندید از ما شکوهٔ قاتل بلندجز مژه گردی نشد از کوشش بسمل بلند
۲
هستی موهوم ما در حسرت ایجاد سوختسایه‌واری هم نگردیدیم ز آب و گل بلند
۳
باعث آزادی سرو است یأس بی‌بریدستگاه آه باشد در شکست دل بلند
۴
مایهٔ شکر و شکایتهای ما کم فرصتی استنیست جزگرد نفس ازشخص مستعجل بلند
صفحهٔ ۱ از ۳