خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب‌که وصل آغوش‌پرداز دل دیوانه بوداز هجوم زخم شوق آیینهٔ ما شانه بود
۲
عشق‌می‌جوشید هرجاگرد شوخی‌داشت‌حسنرنگ شمع از پرفشانی عالم پروانه بود
۳
یاد آن عیشی‌که از رنگینی بیداد عشقسیل در ویرانهٔ من باده در پیمانه بود
۴
از محیط ما و من توفان‌کثرت اعتبارنه صدف‌گل‌کرد اماگوهر یکدانه بود
صفحهٔ ۱ از ۴