خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گرد تو چو نگردم به گرد خود گردمبه گرد غصه و اندوه و بخت بد گردم
۲
چو نیم مست من از خواب برجهم به صبوحبه گرد ساقی خود طالب مدد گردم
۳
به گرد لقمه معدود خلق گردانندبه گرد خالق و بر نقد بی‌عدد گردم
۴
قوام عالم محدود چون ز بی‌حدی استمگیر عیب اگر من برون ز حد گردم
صفحهٔ ۱ از ۳