خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیار باده که اندر خمار خمارمخدا گرفت مرا زان چنین گرفتارم
۲
بیار جام شرابی که رشک خورشید استبه جان عشق که از غیر عشق بیزارم
۳
بیار آنک اگر جان بخوانمش حیف استبدان سبب که ز جان دردهای سر دارم
۴
بیار آنک نگنجد در این دهان نامشکه می شکافد از او شقه‌های گفتارم
صفحهٔ ۱ از ۵