خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل چو آزاد از تعلق شد منور می‌شودقطره ای کز موج دامن چید گوهر می‌شود
۲
گرد هستی عقدهٔ پرواز عالی فطرتی‌ستاز حجاب دود خویش این شعله اخگر می شود
۳
ای که از لطف حقیقت آگهی خاموش باشیک سخن هم کز دو لب خیزد مکرر می‌شود
۴
در خموشی بس حلاوتهاست از نی کن قیاسچون نوا در دل گره گردید شکر می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۴