خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی به آسانی دم آبم میسر می‌شوددل به صد خون می‌گدازم تا لبی تر می‌شود
۲
گر به این‌کلفت فغانم ربشه برگردون زندسدره تا طوبی ز بار دل صنوبر می‌شود
۳
سنگ را هم می‌توان برداشت بر دوش شرارگر گرانیهای دل از ناله کمتر می‌شود
۴
بی‌کمالی نیست معنی بر زبان خامشانموج چون در جوی تیغ آسود جوهر می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۳