خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دم تیغت به عرض جلوه عریان می‌شودخون زخم من چو رنگ ازگل نمایان می‌شود
۲
گر چمن زین رنگ می‌بالد به یاد مقدمتشاخ‌گل محمل‌کش پرواز مرغان می‌شود
۳
تا نشاند برلب تیغ تو نقش جوهریدر دهان زخم عاشق بخیه دندان می‌شود
۴
ترک‌خودداری‌ست‌مشکل ورنه مشت‌خاک‌ماطرف دامانی گر افشاند بیابان می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۴