خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو شمع بر سرت اقبال و جاه می‌گریدبه اوج قدر نخندی‌کلاه می‌گرید
۲
در آن بساط که انجام کار نومیدی ستاگرگداست وگر پادشاه می‌گرید
۳
به عیش، خاصیت شیشه‌های می داریمکه خنده بر لب ما قاه قاه می‌گرید
۴
به امتحان وفا جبهه چشمهٔ عرق استز شرم دعوی باطل‌گواه می‌گرید
صفحهٔ ۱ از ۳