خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو سبحه بر سر هم تا به کی قدم شمریدبه یکدلی نفسی چند مغتنم شمرید
۲
به هیچ جزو ز اجزای دهر فاصله نیستسراسر خط پرگار سر بهم شمرید
۳
نمود کار جهان نقش کاسهٔ بنگ استلبی به خنده‌گشایید و جام جم شمرید
۴
به صفحه راه نبرده ست نقش ظلمت و نورسواد دهر خطی در شق قلم شمرید
صفحهٔ ۱ از ۳