خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخن ز مشق ادب موج گوهرش گیربدکم است لغزش خط گر به مسطرش گیرید
۲
به بستن مژه ختم است درس علم و عملهمین ورق بهم آرید و دفترش گیرید
۳
محیط عشق تلاش دگرنمی‌خواهدک‌ره خوربد به تسلیم وگوهرش‌گیرید
۴
همان بجاست خودآرایی دماغ فضولچو شمع گر همه با هر گلی سرش گیرید
صفحهٔ ۱ از ۳