خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دل به ساز زمزمه‌درد وا رسیدهرجا دلی شکست به‌گوشم صدا رسید
۲
هرجا به یاد سرو تو اندیشه وارسیداز دل صدای کوکوی قمری به ما رسید
۳
حرف بلند کس نشنیده است زیر خاکیارب چسان پیام تو درگوش ما رسید
۴
آیینه از غبار خطت جلوهٔ صفاستپر نور دیده‌ای‌که به این توتیا رسید
صفحهٔ ۱ از ۴