خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیار مطرب بر ما کریم باش کریمبه کوی خسته دلانی رحیم باش رحیم
۲
دلم چو آتش چون در دمی شود زندهچو دل مباش مسافر مقیم باش مقیم
۳
بیامد آتش و بر راه عاشقان بنشستکه ای مسافر این ره یتیم باش یتیم
۴
ندا رسید به آتش که بر همه عشاقچو شعله‌های خلیلی نعیم باش نعیم
صفحهٔ ۱ از ۲