خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه رسد ز نشئهٔ معنوی به دماغ بی‌حس بی‌خبرز پری پیامی اگر بری به دکان شیشه‌گران مبر
۲
در اعتباری اگر زنی مگذر ز ساز فروتنیکه به‌کام حاصل مدعا به تلاش ریشه رسد ثمر
۳
به وداع قافلهٔ هوس، دل جمع ناقه‌کش تو بسنگذشته محمل موج‌کس، ز محیط جز به پل‌گهر
۴
نگهی که در چمن ادب، هوس انتظار چه عبرتیچو سحر ز چاک دل آب ده، به گلی که خنده زند به سر
صفحهٔ ۱ از ۳