خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در طلسم درد از ما می‌توان بردن اثرگرد ما چون صبح دارد دامن چاک جگر
۲
گرمی هنگامهٔ هستی نگاهی بیش نیستشمع را تار نفس محو است در مدّ نظر
۳
زین محیط آخر به جرم عافیت خواهیم رفتموج آرامیده دارد چین دامان گهر
۴
بسکه جز عریان‌تنی ها نیست سامان کسیپوست جای سایه می‌ریزد، نهال بارور
صفحهٔ ۱ از ۳