خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شبی‌که شعلهٔ یاد تو داشت سیر جگرچو اخگرم عرق چهره بود خاکستر
۲
سراغ صبح مهیای ساز گم شدن‌ستنموده‌اند مرا در شکست رنگ اثر
۳
سبکروان فنا با نفس نمی‌سازندز دود ریشه ندارند دانه‌های شرر
۴
کمال سوختگان پیچ و تاب نومیدی‌ستفتیله آینهٔ داغ را بود جوهر
صفحهٔ ۱ از ۳