خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هوای تیغ تو افتاد تا مرا در سربه موج چشمهٔ خورشید می‌زند ساغر
۲
حضور منزل دل ختم جادهٔ نفس استپی درودن هر ریشه می‌رسد به ثمر
۳
چو لاله غیر سویدا چه جوشد از دل ماحباب داغ شمارد، محیط خون جگر
۴
به کسب طینت بیمغز باب عرفان نیستز باده نشئه محال است قسمت ساغر
صفحهٔ ۱ از ۳