خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کنم از هر بن مو رنگ هستی آشکارجام می‌خواهم در این میخانه یک طاووس‌دار
۲
سوختن می‌بالد آخر از کف افسوس مندامنی بر آتش خود می‌زند برگ چنار
۳
تیره‌بختی چون سیاهی ناله‌ام را زیر کردسوخت آخر همچو سنگ سرمه در طبعم شرار
۴
آهم از خاکستر دل سرمه‌آلود حیاستنالهٔ خاموش داغم چون نسیم لاله‌زار
صفحهٔ ۱ از ۳