خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جسم غافل را به اندوه رم فرصت چه‌کارکاروان هر سو رود بر خویش می‌بالد غبار
۲
عیش این‌گلشن دلیل طبع خرسند است و بسورنه ازکس بیدماغی برنمی‌داردبهار
۳
طاقت خودداری از امواج دریا برده‌اندداد ما را عشق در بی‌اختیاری اختیار
۴
همنوایی کو که از ما واکشد درد دلیآب هم در ناله می‌آید به ذوق کوهسار
صفحهٔ ۱ از ۳