خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم تعظیم از گران‌جانان این محفل مدارکوفتن گردد عصا، کز سنگ برخیزد شرار
۲
سیر این گلشن مآلش انفعال خرمی‌ستعاقبت سر در شکست رنگ می‌دزدد بهار
۳
هرچه می‌بالد علم بر دوش گرد عاجزی‌ستنیستان شد عرصه از انگشت‌های زینهار
۴
از بنای چینی دل کیست بردارد شکست؟ای فلک گر مردی این مو از خمیر ما برآر
صفحهٔ ۱ از ۴