خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تلخی نکند شیرین‌ذقنمخالی نکند از می دهنم
۲
عریان کندم هر صبحدمیگوید که بیا من جامه کنم
۳
در خانه جهد مهلت ندهداو بس نکند پس من چه کنم
۴
از ساغر او گیج است سرماز دیدن او جان است تنم
صفحهٔ ۱ از ۳