خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در این ادبکده جز سر به هیچ جا مگذارجهان تمام زمین دل است پا مگذار
۲
چو خامه تا نکشی خفّت نگون‌ساریبه حرف هیچکس انگشت ژاژخا مگذار
۳
تظلم ضعفا چند گیردت دنبالبه هر رهی که روی گرد بر قفا مگذار
۴
در آتشیم ز برق گذشتهٔ فرصتسپند تا نجهی پا به خاک ما مگذار
صفحهٔ ۱ از ۴