خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی خیال هستی موهوم؟ سر برآرعنقایی ای حباب! از این بیضه پر برآر
۲
حیف از دلی که رنج فسون نفس کشداز قید رشته‌ای که نداری، گهر برآر
۳
جهدی، که شعله‌ات نکِشد ننگ اخگریخاکستری برون ده و رخت سفر برآر
۴
دل جمع کن ز آمد و رفت خیال پوچبر روی خلق، از مژهٔ بسته در برآر
صفحهٔ ۱ از ۳