خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند حسرت چمن و سایه‌های ابرکو گریه‌ای که خنده کنم بر هوای ابر
۲
افراط عیش دهر ز کلفت گران‌ترستدوش هوا پر آبله شد از ردای ابر
۳
باید به روز عشرت مستان گریستنمژگان اگر به نم نرسانند جای ابر
۴
زاهد مباش منکر تردامنان عشقرحمت بهانه‌جوست در این لکه‌های ابر
صفحهٔ ۱ از ۳