خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حکم دل دارد ز همواری سر و روی گهرجز به روی خود نغلتیده‌ست پهلوی‌گهر
۲
خواه دنیا، خواه عقباگرد بیتاب دل استبحر و ساحل ریشه‌گیر از تخم خودروی گهر
۳
ذوق جمعیت جهانی را به شور آورده استدر دماغ بحر افتاد ازکجا بوی‌گهر
۴
خاک افسردن به فرق اعتبار خودسریقطره بار دل‌کشد تاکی به نیروی‌گهر
صفحهٔ ۱ از ۳