خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غبار فرصت از این خاکدان وهم مگیرکه پیرگشت سحرتا دهن‌گشود به شیر
۲
امل به صبح قیامت رساند گرد نفسگذشت فرصت تقدیمت آن سوی تاخیر
۳
همین‌کشاکش اوهام تا ابد باقی‌ستفنا بجاست توخواهی بزی و خواه بمیر
۴
در این چمن نفسی می‌کشیم و می‌گذربمگمان مبر به‌کمانخانه آرمیدن تیر
صفحهٔ ۱ از ۳